Długo bierałam się do napisania tego posta.
Sytuacja nie jest tragiczna, ale dobra też nie..
![Sad :(](./images/smilies/icon_sad.gif)
Zacznę od początku...
Mam 23 lata i mieszkam tylko z moją mamą. Rodzice rozeszli się jak byłam maleńka z powodu alkoholu. Od tej pory żyje moim życiem, tylko moim..
![Sad :(](./images/smilies/icon_sad.gif)
Co mam na myśli pisząc nie rozumie słowa "nie".. pyta mnie na przykład czy chcę, koc. Gdy odpowiadam,że nie.. po 5 minutach zjawia się w pokoju i podaje mi coś do przykrycia. Zdarzyło się, też że był remont naszego bloku, rootnicy hałasowali, więc "zaproponowała" mi ,żebym się uczyła w innym pokoju... dodała kilka zdań dlaczego mi tak będzie lepiej, po czym zakończyła, że "dziś uczę się w innym pokoju"... decyzja zapadła.
I jeszcze jeden prolem.. moja mama ma nie tylko nawyk rządzenia i decydowania o wszystkim, ale też poprawiania wszystkiego. Tak też się zachowuje w pracy.. Cokolwiek zrbię musi być poprawione.. nie przejowałabym się tym, gdyby nie to, że mówi co jest źle i jak to powino być zrobione.. nieważne, w domu, na studiach... Niuesamowicie obniża mi poczucie własnej wartości i samoocenę.. Tak na prawdę czasem żyć mi się odechciewa.
![Sad :(](./images/smilies/icon_sad.gif)
Studiuję, więc mam trochę wytchnienia, jak wyjadę.. ale teraz zaczynają się wakacje więc będę więcej w domu. A potem planuję w moim mieście iść do pracy, więc też będę mieszkać w domu.
Może ja jestem przewrażliwiona.. już nie wiem, ale jest nam ciężko.. chciałabym coś zmienić, poprawić moje stosunki z mamą, ale nie wiem jak
Bardzo proszę o pomoc..
Pozdrawiam
S.